Quarantaine lijkt het beste in de mensen naar boven te brengen: we sturen massaal kaartjes naar wie we liefhebben, spreken boodschappen in voor ons onbekende medemensen in rusthuizen, applaudisseren in grote getale voor iedereen die het beste van zichzelf geeft in deze crisistijd en we bakken, organiseren en alfabetiseren ons te pletter. Mensen die altijd zin hadden om ~ iets creatiefs ~ te doen, halen hun smartphone, camera, in een impuls aangekocht schildergerief (schuldig) boven en laten hun innerlijke kunstenaar de bovenhand nemen. Ze zeggen altijd dat Beyoncé ook maar 24 uur in een dag heeft, maar zij die geen werkverplichtingen meer hebben, merken ineens dat dat best wel veel tijd is. Hoeveel dutjes zou Beyoncé op een dag doen? Ik heb tot dusver mijn canvassen niet uitgepakt.

Eén van mijn favoriete dingen echter is dat iedereen zich dezer dagen ook ineens creatief wil gaan bezighouden met een schaar en hun eigen kop haar. Het is niet verrassend dat in deze crisistijd je zelfbeeld pijlsnel de diepte induikt, wat met al die extra tijd om je poriën en gespleten punten te bestuderen, om nog maar te zwijgen van alle posts die je vertellen dat als je nù geen zotte carrière uitbouwt, je nooit iets zal betekenen, en het is niet onvergeeflijk dat je dat wil oplossen met een nieuwe coupe. Ik wil ook een nieuw kapsel en ik heb ook onlangs slaapdronken zo’n Australisch roze kleimasker besteld, maar om dat te compenseren eet ik vanavond wel gewoon een kilo lasagne – en over zes tot tien dagen eet ik gewoon een kilo lasagne met de stralende huid van een pasgeboren baby (zonder alles wat er in het begin nog aanhangt, vanzelfsprekend). Mijn punt is: leg die schaar weg, je bent een 10, die froufrou kan wachten.

Wat mijn persoonlijke redding is op vlak van zelfbedieningskapbeurten, is dat ik stap één van de haarkniptutorial al weiger uit te voeren: goed je haar kammen. Skip. Ik betwijfel ook hoeveel vrouwen echt de schaar in hun haar zouden zetten, op hier en daar een verdwaalde punt wegknippen na. Mijn idee is dat mannen – immer de labiele factor – veel meer klaarzitten met de tondeuse in de aanslag. Ik kan er al een paar opnoemen die meteen nadat het woord lockdown viel, het scheerapparaat bovenhaalden.

Ik moet toegeven dat de drang om haar onder handen te nemen ook wel groeit als het niet om mijn eigen zorgvuldig gecureerd kapsel gaat. Eén van mijn huisgenoten kwam met het idee eens een broske te proberen, en sindsdien denk ik er meer dan af en toe aan hoe het zou zijn de tondeuse in zijn haar te zetten. In de lagere school bleek leren knippen wel mijn grootste uitdaging, maar ik denk dat dat weinig met elkaar te maken heeft. 

Update: we hebben het net echt gedaan. Ik geef mezelf een goeie 7/10, hij krijgt vooralsnog een dikke nul omdat hij net als een sukkel een kap heeft gemaakt in zijn zijkant omdat hij vergeten was dat het kopje eraf was. Dommerik. Ik had het moeten filmen voor die thuiskapper-fail-filmpjes. Domme ik.