Ik geloof dat mensen van nature een beetje veroordelend zijn. Het is zoals Stanford Blatch ooit tegen Carrie zei in Sex & the City: “We all judge. That’s our hobby. Some people do arts and crafts, we judge. Persoonlijk vind ik daar weinig mis mee, zolang je het geven van je mening beperkt tot of je de nieuwe schoenen van je lief mooi vindt, en die niet gaat spuien over persoonlijke en/of levensbeschouwelijke kwesties. Ik heb al heel veel nagedacht of ik een judgy mens ben, en gezien ik net een hele podcastaflevering gemaakt heb over de onhebbelijke levensvreugde van musicalmensen, ga ik waarschijnlijk ja moeten zeggen. Anderzijds wens ik hen niets dan het allerbeste, en ben ik ongetwijfeld gewoon jaloers dat ik het niet voor mekaar krijg eruit te zien alsof ik elke dag de wil om te leven gevonden heb. Zolang je niemands bestaansrecht ontkent of schaamteloos belangrijke feiten negeert, mag je ook over alles een mening hebben. De kranten staan vol met opiniestukken, en heel veel comedy is gebaseerd op hoe de komiek in kwestie de wereld percipieert. Dat ik niet hou van dure en ietwat pretentieuze koffie, is echt enkel mijn probleem – zeker omdat ik alsnog heel veel uren van mijn leven slijt in hippe koffiebarretjes en daar zonder gêne vijf euro betaal voor een cappuccino. Nu ik het zo lees, maakt mij dat misschien ook een hypocriet, maar dat is iets om in een later stadium uit te zoeken. 

Als je deze intro leest en denkt dat dit helemaal niet op jou van toepassing is, dan moet ik je ofwel feliciteren, ofwel je herinneren aan deze zomer. Zeg me dat je op geen enkel moment naar de Olympische Spelen hebt gekeken en je armen ongelovig de lucht hebt ingegooid omdat die afsprong wel echt teleurstellend was. Zeg me dat je geen groteske alleeuh hebt geuit wanneer een zwemmer lengtes tekortschoot of een turner het paard met bogen raakte. Je kan het niet beter, zeker weten niet, maar je kan het ook niet laten al chipskruimelspuwend te verkondigen dat je het zelf beter had gekund. Ik heb al in jaren geen radslag meer gedaan, maar jonge jonge, wat was me dat voor een grondoefening. Of die atleten dat verdienen? Zeker niet, maar ik ga ervan uit dat ze de ongepaste mening van een inerte patattenzak niet aan hun hart laten komen. Net zoals ik denk dat The Real Housewives of Atlanta En Andere Steden er ook geen hol om geven wat ik van hen denk. Win-win. Ik mag mopjes maken tegen mijn tv-scherm, zij drogen hun tranen met Louis Vuitton en buitenproportionele cheques. 

Er is echter iets wat zonder concurrentie de kroon spant. Vergeet niet-synchroon synchroonduiken of een boogschutter die zijn doel mist, Sex/Life is waar je moet zijn. Ik ben er gruwelijk laat mee, ik weet het, maar wat verwachtte je van de vrouw die driekwart seizoen later nog altijd niet klaar is met Grot Girl Summer? Sex/Life is mijn Jeux Olympiques van het commentaar geven, want het is in deze discipline dat ik het minst begaafd en dus het meest geneigd ben mijn redactionele opmerkingen te geven. God weet dat ik niets weet van het leven, en zo mogelijk nog veel minder van seks, dus wie is er beter bevoegd dan ik om tussen twee happen ijs door te overschatten dat ik het zelf beter had gekund. Ook hier past deze zin: Ik heb al in jaren geen radslag meer gedaan, maar jonge jonge, wat was me dat voor een grondoefening. (Ik moet mezelf iets meer krediet geven dan jaren, maar voor één keer is het te gênant om die naakte waarheid op tafel te gooien. Laat ons zeggen dat ik zeker weten niet vergeten ben hoe het concept in elkaar zit, maar als er recent dingen veranderd zijn, dan ben ik daar alleszins nog niet op een lijfelijke manier van op de hoogte gebracht.) 

Ik heb binnenkort wel nog een date, denk ik, misschien, maar gezien de erg daglichtige en algemeen deugdzame natuur van het afspraakje eindigt dat vrijwel zeker niet in pakweg inbraak en openbare zedenschennis. Ik sta ervoor open, daar niet van, maar ik betwijfel het. Anderzijds heb ik ook nog een nieuwe match op Bumble met een kerel die elk vakje aanvinkt wat betreft onuitstaanbare hipster, dus misschien moet ik maar eens ingaan op zijn uitnodiging films te kijken op de beamer in zijn goed geïsoleerde nieuwbouwwoning. Goud zit er niet in, maar soms is een participatietrofee de grootste overwinning.