Er zijn eindeloos veel dingen waarvan ik vind dat het er dan al eens gedaan mee mag zijn. Je kan die altijd hier vinden, maar als je mij die geweldige click-through rate niet gunt, ik heb het dan over dingen zoals motivational quotes, dwaze uitdrukkingen voor gewone dingen, en plain as white bread people die heel de tijd lopen verkondigen dat ze so extra zijn. Je kocht eens twee paar schoenen en postte het op het internet, dat is niet extra, dat is gewoon solden doen.

Naast deze eindeloze lijst van dingen, zijn er ook dingen waar ik zo ongelofelijk vies van word, dat ik er weer blij van word. Dat lijkt ingewikkeld, maar blijf bij me – waar zou je anders heen gaan? – en het wordt duidelijk.

  1. De reclame van Spotify. Toen ik een paar jaar geleden geïntroduceerd werd aan de geweldige werelden van Netflix en Spotify, moest ik van mezelf de keuze maken: betalen voor series, of betalen voor muziek? Obviously was beiden geen optie, want ik kon mij al amper permitteren in leven te blijven, laat staan te betalen voor de luxe van entertainment. Ik koos uiteindelijk voor Netflix, omdat ik eigenlijk toch zelf zo supermooi kan zingen dat ik geen Spotify nodig heb. Nu, zoveel tijd later, kan ik mij alles zo mogelijk nog minder veroorloven, dus geniet ik nog steeds van freemium muziek. Op zich vind ik dat echt niet erg, want 1) ik mag gratis naar het talent van geweldige mensen luisteren 2) ik luister toch altijd naar de radio en 3) nu ik maar enkele nummers per uur mag skippen, leer ik nog eens nieuwe muziek kennen in plaats van altijd naar hetzelfde nummer van The 1975 te luisteren (Loving Someone, fyi). Het enige nadeel aan gratis Spotify is die afschuwelijke, apatische reclame vol dwaze moppen en slaapwekkende conversaties (eerlijk, je wordt toch gek van
    – ik kan nog muziek luisteren in een duikboot
    – dé perfecte plek voor DEEP HOUSE echt fuck off)
    maar anderzijds word ik zo oprecht en compleet gelukkig van het feit dat ik mijn auto van een brug wil rijden elke keer die reclame erop komt, omdat geen enkel bedrijf – in mijn ogen – ooit zo’n effectieve reclamecampagne gehad heeft. Nog nooit ben ik méér geneigd geweest in mijn leven om te betalen voor iets dan voor Spotify, zodat ik die afgrijselijk kutspotjes nooit meer zou moeten horen, en daar word ik dan weer weirdly blij van. Goed gedaan, Spotify. Maar ik ga er nog steeds niet voor betalen. Ik hou niet van duikboten.
  2. Mijn ‘Perpetual Dissapointments Diary’. Dat is een agenda ‘geschreven’ door Nick Asbury waarin elke week begint met een unspirational quote. Mijn favoriet bijvoorbeeld is ‘if a tree falls in the woods and no one is there to hear it, does that remind you of your life?’ Het geweldige aan deze agenda is dat de dagen er nog niet in geprint staan, dus je moet gewoon de dagen invullen op de juiste datum. Is 1 januari dus een woensdag, dan schrijf je daarnaast ‘woensdag’ en vul je zo verder aan. Dat wil dus ook wel zeggen dat je mogelijks elke week van je agenda begint op pakweg een dinsdag of een donderdag, en ik weet eerlijk gezegd niet of ik klaar ben voor zo’n chaos in mijn leven. Ik bedoel, ik heb al jaren de vloer van mijn slaapkamer niet meer gezien, maar mijn agenda’s zijn altijd on pointSort of.
    Toen ik in 2018 voor het eerst deze agenda in een boekenwinkeltje vond, was ik dus zielsgelukkig (oprecht) te ontdekken dat ik mijn weken altijd netjes met een maandag kon starten. Ik begon lustig de data te markeren met kleine M – D – W’tjes tot ik ergens ter hoogte van maart ontdekte dat er ook ruimte was gelaten voor een 29stefebruari, die ik dus ook netjes ingevuld had ook al was het helemaal geen schrikkeljaar. Toen begon het proces van alles weer uitkrassen en veranderen, gepaard met ontroostbaar gehuil over mijn fucked up weekindeling, maar tegelijk werd ik er ook zo fucking onnozel content van dat mijn perpetual dissapointments diary mij ook effectief een beetje gedissapoint had. Hoe goed is dat? Alsook, it ain’t what you do, it’s the grudging, healf-hearted way you do it.

Tiens, dat was het al. Ik dacht oprecht dat deze lijst langer ging zijn. 

Ah nee, wacht, ik verwarde hem even met Dingen Die Mij Tegelijk Retekwaad & Ook Nog Eens Moordzuchtig Maken. My bad. Dit is het echt.